Mijn nieuwe weblog is gelanceerd.
Mocht je geen mail van mij hebben gehad en wel nieuwsgierig zijn naar mijn geleuter, dan kun je hier reageren of mij mailen.

Bedankt!

Voor wie dit leest:

Aangezien ik anoniem wil gaan bloggen, zal er op deze site geen blog meer van mij verschijnen. Er komt een nieuwe site, maar dat duurt nog eventjes. In principe krijg je t.z.t. een mailtje van me, maar mocht ik iemand vergeten… je kan hier reageren als je graag het nieuwe adres wilt.

S ging woensdag voor de laatste keer, dit schooljaar, naar school. Toen ik hem weer kwam ophalen liet hij vol trots weten dat hij niet gehuild had (hij had mijn moeders woorden in zijn oren geknoopt: niet huilen, gewoon dag zeggen, mama komt weer terug). Q daarentegen.. die had aardig wat gejankt. Het begon al toen ik om de hoek van school was. Bij thuiskomst weigerde hij de auto uit te gaan. Bij binnenkomst bleef hij bij de voordeur janken. Vervolgens zette ik hem buiten en hield het huilen nog niet op. Na tig keer te hebben verteld dat S op school was en dat we hem straks weer zouden ophalen, koos ik er voor om in de zandbak te spelen. Wellicht dat dat wel zou helpen. Het werkte gelukkig. De tranen verdwenen en meneer begon lief te spelen. Toen het weer tijd werd om S op te halen, kreeg ik Q bijna niet mee. Pffffff.. leuk hoor.. moederschap

Toen had ik intake gesprek met de juf van school. Nou.. dat verliep zwaar chaotisch. Ik heb uiteindelijk wel alles verteld wat ik kwijt wilde, maar het was jammer dat het geen rustig gesprek was. Na de vakantie gaat S 3 ochtenden in de week in lopen en zodra hij 4 is dan mag hij volledig. Ik vond het een prima tussen oplossing. Liever had ik hem meteen na de zomervakantie volledig willen laten mee draaien, maar school wilde dat pertinent niet. Drie ochtenden in de week (ma, wo en vr) geeft iig een prima regelmaat voor hem en daar ging het me om.

Vervolgens heb ik alle spullen in de auto geladen, omdat we naar mijn moeder zouden gaan. Ik wilde ergens nog wel wachten op het verlossende telefoontje nav het sollicitatie gesprek. Tegen 3 had ik bedacht dat het welletjes was. W was thuis, dus die moest het dan maar opvangen. Om half 5 was ik voorbij Eindhoven, dus zou ik geen files meer treffen. De kinderen hadden een tussenstop nodig en toen ik net de auto had geparkeerd vernam ik het goeie nieuws van manlief. Dus toen werd de tussenstop wat langer, omdat ik wel een paar mensen direct wilde bellen. Ik heb niet de mogelijkheid om in het buitenland te bellen met mijn mobiel, dus het moest even daar ter plekke. Al bij al kwamen we om half 6 bij mijn moeder aan.

Twee nachtjes daar geslapen. We hebben vooral weinig gedaan (te warm om veel te doen). Wel nog even naar het zwembad daar geweest. Dat zwembad is namelijk heerlijk en mooi (ook voor de allerkleinsten). Na een fijne tijd (en heel veel lekker eten) vrijdag weer terug naar huis.

Vriendin J verblijft tegenwoordig geregeld hier. Fijn logeren.
Dat is eerlijk gezegd niet alleen gezellig, maar ook nog eens gemakkelijk voor mij.
Dan zie ik zomaar ineens dat de afwas is gedaan, of dat de vuilnisbak is geleegd. Of als ik bezig ben, dan haalt zij wel even kindlief uit bed.. etc.
Stiekem heb ik gewoon een goedkope hulp hier.

Het potje heeft denk ik zijn tijd gehad.. S wil nu op het "let" (=toilet). Het is alleen een beetje lastig inschatten allemaal. Hij zit echt in zijn peuterpuberteit, want hij zegt heel vaak "nee". Wanneer hij iets wel wil, dan knikt hij of hij ontkent gewoon niet. Een beetje subtiel is dat laatste wel. Gister was J op bezoek en die geloofde het allemaal niet zo. "Ja, ja.. het zal wel.", zag ik haar denken. Toevallig gaf hij gister 2x aan te moeten plassen ("plas" krijg je dan te horen). Dus dan vraag ik maar of hij op het toilet wil. Als hij dat niet meteen ontkent zet ik hem er maar op. En ja, hoor. Een plasje van niets, maar toch.. het is en blijft een plasje.

Toevallig las ik pas een artikel dat kinderen onder de 2 jaar niet zindelijk kunnen worden, omdat ze nog geen controle over de sluitspieren hebben. Nou.. ik merk iets heel anders. Je kan namelijk gewoon zien dat hij zijn best doet om iets te produceren, dus hij heeft er volgens mij wel degelijk (inmiddels) controle over. Vervolgens stond in dat zelfde artikel dat kinderen die al van heel jong op het potje worden gezet een weerzin kunnen krijgen.. nou.. dat merken wij dus ook niet.
Gelukkig maar..

En we blijven vol spanning wachten, wanneer het zich gaat door zetten, want nu is het allemaal nog erg sporadisch.